«

»

SIERPNIOWE ŚWIĘTO

LETNIA_PROMOCJA_STRONA

Połowa lata to czas zbioru plonów. Wszystko dookoła wydaje owoce, sady i ogrody są pełne dojrzałej roślinności, pola pełne zbóż, na łąkach kwitną zioła. Matka Ziemia rodzi i oddaje swe plony, by koło pór roku zwróciło się ku jesieni. Ludzie od pradawnych czasów w tym właśnie okresie składali dary bogom w podzięce za opiekę. Dzieje się tak po dzień dzisiejszy.

Nazwa

Nazwa sierpniowego święta różni się w zależności od regionu i religii

-Lúnasa, Lùnastal, Lughnasa, Lughnasadh (kraje skandynawskie i anglosaskie): co znaczy „zabawy Lught” lub „święto Lught”. Lught był celtyckim bogiem Światła i Słońca. Jego atrybutem była magiczna włócznia. Zawody i zabawy związane z jego postacią, stanowią element tego święta.
-Brón Troghain – dosł. „Smutek/Boleść porodu” (irl. troghan – „poród”, „bóle porodowe”, „narodziny”) na pamiątkę historii Tailtiu, przybranej matki Lughta, która oddała życie za sprawę przygotowywania pól Irlandii pod uprawę

-Lammas (kraje germańskie)nazwa pochodzi od „hlafmasse” – „loaf mass” oznacza zaś Święto Bochenków.Do odprawienia mszy w ten dzień bierze się chleb ze świeżo zebranego zboża

-Matki Bożej Zielnej (chrześcijaństwo) – patronka ziemi i roślinności

-Chlebowa Uczta, Święto Chleba, Dzień Chleba, Pierwsze Żniwa, Dom Zbiorów, Festiwal Miłości, Sabat Większy

Czas

Lughnasadh to jedno z czterech najważniejszych świąt w celtyckim kalendarzu, oznaczające środek lata. Obchodzone jest hucznie 1 sierpnia, a dokładniej już wieczorem 31 lipca, ponieważ celtycka doba zaczyna się nocą, a kończy dniem. Gdy 31 lipca dostrzeżono pierwszą gwiazdkę na niebie oznaczała ona, że noc należy już do 1 sierpnia, więc można było zacząć świętowanie.
Data celtyckiego święta jest wyznaczona według tradycyjnego kalendarza juliańskiego opartego na fazach księżyca, przed wprowadzeniem kalendarza gregoriańskiego w kulturze chrześcijańskiej także przypadało ono niemal dokładnie na 1 sierpnia. W związku z reformą gregoriańską, podczas której wprowadzono kalendarz solarny, święto chrześcijańskie obchodzone jest dwa tygodnie później- 15 sierpnia.

Znaczenie

Święto sierpniowe wyznacza początek żniw oraz początek jesieni według tradycyjnego kalendarza irlandzkiego. Lughnasadh było czasem, gdy cykle hodowli zwierząt oraz uprawy roślin łączyły się – rozpoczynały się żniwa, czas zbierania żywności zarówno dla ludzi jak i zwierząt domowych. Na półkuli północnej to czas pierwszych zbiorów ziarna, które są symbolami tego święta. Coś musiało umrzeć, żeby coś innego mogło się narodzić. W tym wypadku zboża są „zabijane” byśmy my mogli żyć.

Tradycje pogańskie

Obchody tego święta wiązały się najczęściej ze spotkaniami całej wspólnoty, wszystkich krewnych i znajomych, jak też z hucznymi jarmarkami, targami i zawodami sportowymi.
Do zwyczajów należała też nocna wspinaczka na górskie szczyty i oglądanie wschodu słońca. Prawdopodobnie był to jeden z rytuałów mający ubłagać słońce, by nie nękało ludzi w czasie żniw upałem i burzami z piorunami. Gdzieniegdzie istniał zwyczaj toczenia ze wzgórza płonącego koła lub beczki. Symbolizowało to wędrówkę roku ku Zimie. W czasie druidycznych ceremonii koło toczono także dookoła kręgu, jako symbol obracającego się Koła Roku.
Innym ciekawym zwyczajem wiążącym się ze świętem Lugha i Tailitiu były zawierane na rok i jeden dzień próbne małżeństwa. Młode kobiety i młodzi mężczyźni ustawiali się naprzeciw siebie po dwóch stronach palisady z wyciętymi małymi otworami, w sam raz aby można było przecisnąć przez nie rękę. Po kolei, nie widząc się wzajemnie chłopcy i dziewczęta chwytali się za rękę i od tej chwili stawali się małżeństwem i mogli żyć razem przez następny rok po to, by sprawdzić trwałość związku. Jeśli para się nie dogadywała, wracała po roku w to samo miejsce i formalnie się rozstawała stając plecami do siebie i odchodząc w przeciwne strony.

Tradycje chrześcijańskie

Nadchodzące chrześcijaństwo podporządkowało sobie święto nadając mu symbolikę chrześcijańską. Dzisiejsze święto Matki Boskiej Zielnej jest niczym innym jak przedłużeniem kultu Matki – Ziemi. W Polsce i krajach europejskich Matka Boska jest uważana właśnie za patronkę Ziemi. W naszym kraju od V wieku 15 sierpnia tradycyjnie przynoszono do kościołów płody ziemi: zioła, kwiaty, warzywa,owoce.
W dawnej Polsce do Wniebowzięcia przygotowywano się nie mniej gorliwie niż do Wielkanocy. Już kilka dni przed świętem Matki Boskiej Zielnej w gospodarstwach rozpoczynano świąteczne porządki. Robiono specjalne snopy zbóż z najdorodniejszych kłosów, w których nie mogło zabraknąć również ziół, owoców oraz warzyw. Zebrane zioła nie były przypadkowe – z wieloma łączono pogańskie jeszcze tradycje dotyczące ich magicznych właściwości: płodności i leczenia . Dzieci plotły małe wiązanki z ziół i kwiatów. W drodze powrotnej z kościoła pozostawiano zioła w bruzdach zagonów, aby szkodniki nie zagrażały uprawom i by przyniosły dobre plony w roku następnym. Poświęcone przez kapłana plony trzymano w domach, co miało zapewniać bezpieczeństwo i harmonię ogniska oraz gwarantować szczęście i spokój domostwa. Pobłogosławione wianki miały chronić przed wieloma chorobami i plagami. Z poświęconych kłosów wykruszało się ziarna pod pierwszy zasiew. Jeżeli któryś z domowników lub zwierząt zachorował, zaparzano zioła z bukietu i wywaru używano jako lekarstwo. Ziołami okadzano izby i obejścia domów dla ochrony przed burzą, pożarami i chorobami.
Do naszych czasów przetrwał zwyczaj święcenia ziół. Praktykuje się go zwłaszcza w mniejszych, wiejskich parafiach. Przynoszone jednak zioła przypominają bardziej kwiaciarskie bukiety, niż okazałe, uroczyste snopki. W dużych miastach tylko pojedynczy wierni biorą z sobą kwiaty i często doniczkowe zioła. W wielu polskich wsiach po mszy odbywają się występy zespołów folklorystycznych i dożynkowe festyny.